Son yazıyı yazıyor olmayı dahi güzelleştiriyordu bu her neyse. Sıfıra inmeden sıfırdan başlanmıyordu. Şimdi avcunda ne varsa hepsini döküyordu. Çünkü sıradan, niteliksiz hislerle yaşamaktansa hissetmemek daha güzeldi. Her şeyi sona saklıyordu. Bundan sonra hayatında bir tekrar daha olmayacaktı. Yeni hayat, yeni insanlar, yepyeni kendi..

…dedi;

ve sıradan bir kimse;

kapıyı usulca çekip gitti…

tatil tatil ders bile çalışasım geliyor hatta..

Rol çalıyor hayat şu sıra benden. Hoş, buna izin veren elbette benim. İstediğim şey geride bıraktığım koca bir dönemin, yorgunluğun, koşturmanın ve yıkılıp yıkılıp toparlanan arkadaşlıkların ardından birazcık sessizlik ve vurdum duymazlık…

Telefonum evin bir köşesinde, sesim soluğum başka bir köşesinde, ben ara sıra her köşeden geçmekteyim. Oh mis gibi rahatlık…

yağmur çiseliyor..

akip gidiyor zaman,

yağmur sokağı silkeliyor;

uyansın diye uykudan..

uzun ve resmi bir halı gibi sokak.

iki yanında yanyana bekleşen

birbirinden ayrık haneler

ve tam da gecenin ortasında

topuklarına basa basa yürüyen bir çocuk..

tüm evler onu izlemekte,

tüm evler onu gözlemekte.

oysa o;

küçücük adımlarıyla

her seferinde

yağmuru çiğnemekte..

her gidişinde

gölgesini dahi götürmekte…

5 Ocak 2011

Erdal öleli 30 yıl bitmiş…

Ankara ne çok şey görmüş,

Ankara ne çok yorulmuş,

Ankara ne çok susmuş,

Ankara; griliğe itilmiş…

Şimdi camdan bakan

Şu kocaman küçük kız var ya

O küçücük kocaman kafasında

Neler neler düşünmüş…

Bir yanda hak isteyen

Hak arayan, hak oldurmaya uğraşan

Öğrenciler…

Bir yanda meşruluk zemini arayan,

Her türlü sınavlarını aşmış

Derece yapmış öğrencilerine

‘beyinsiz’ diyen

Siyasiler…

Diğer yandan o daha çocuk,

Diğer yandan yeni öğreniyor

Sevmeyi…

Öte yandan sen varsın beyninde

Şehrine adım atan,

Kar altında mısır yiyen,

İlk kez bereyle yürüyen

Sen varsın…

Şimdi biraz gülümse de

Şu kız huzura uzansın…

Sorun üretim araçlarının dağılışından çıkalı çok olmuş meğer. Hatta yıllarca tartışılan dağılım sorunu bile çok geride kalmış; günümüz insanlarının açlığı doymak bilmemezliğe dayanmış ve bu onların bilinçlerini köreltmiş, yazık ki yeni yeni fark ediyorum…

Söylesem değişmiyor, sussam mide sancısı…

Kendi içimdeki boşluklara itiyor bütün bunlar beni. Olduğum yerden baktıklarımı ne kadar gördüğümü sorgulamaya başladım ve yeniden sormaya başladım kendi bilincimin yeterliliğini. Kendime atfettiğim sıfatları, elde etmek istediklerimi, elde etmek için çabalarımı ve ardından elde ettiklerimin isteklerimin ne kadarı olduğunu yine, yeni, yeniden sorguladım.

Herkesi böylesine değiştiren şeyin ne olduğunun adını bulamadım işte yine de! Bir bileşim olduğunu biliyorum, buna eminim de. İçinde saygısızlık, aşırı özgüven, çaresizlik, küstahlık ve daha söylemek istemediğim birçok şey var, biliyorum. Ama bir adı olmalı… İnsanları bu kadar iğrenç yapan, kendisini fark edeni kendinden böylesine soğutan şeyin bir adı olmalı…

Ne yazık ki ben bu ismi bilmiyorum…

evet dedim yeniden evet, sustuğum her neyse, kelimeler olmadan anlatabilmek zamanı gelmişti.

bıraktığın yerden devam ettiğini görmek hayatın, biraz denize bakabilmek kafanı uzattığında, biraz da dostun koltukta kıvrılıp yattığını görmenin verdiği huzur… ah yaşamak… ne güzel şeysin…

tam 3 yıl önce de böyle çıkıp gelmiştim bu şehre. acaba dostum başka bir şehirde nasıl yaşar, ne yapar, tutunabilir mi, üzülür mü diye evhamlanarak… şimdi de öyleydi işte, sadece bir farkı o zamandan; hayat bizi nasırlaştırmış ve bazen de güçlendirmişti çoğu kez. birer tecrübe olarak kazınmış yüz çizgilerimiz vardı mesela, duyduğumuzda şaşırtmayan bizi birçok olaya karşı.

içim rahattı. sanki hep bu evde, sanki o hep bu koltukta uyuyakaldığını görerek geçmişti bunca zaman..

ela bir günde geldim sana dost.. saçların darmadağın, gözlerin darmadağın, her şey darmadağın…

ve bu vakitte, seni hayatımda olman bana öyle yakışmıştı ki…

acı bir feryat bıraktı geriye,
tüm aşklarının fotograf albümünü bir de,
ve yaşanılması kendine otarşik bir ülkede
boynuna bolca günah çentiği atan
isyanlar…

ardından ağlamadık hiçbirimiz
gözpınarlarımız kuruydu
ve sallayacak mendilimize rağmen
kesikti kalem tutan ellerimiz…

susmayı öğrendik o an
defalarca vurdular oysa doğduğumuzda
“nefes aldık diye ağlanacak bir dünya”ya
geldiğimizi anlatmak için…

biz inatla ve susarak
baharları bekledik
ama hep sonbaharları
çünkü güneşin battığına
aklı ermeyen keyifzadeler vardı çevremizde
biz inadına sonbaharı bekledik..
bizi en iyi yerine daha nicelerinin
yeşereceğini bilen yapraklar
ve sabaha çıkacağına inandığımız akşamlar anlardı…

04.10.2010

sıradan bir kimse

darma duman kelimeler…

tümceler ve devamında cümleler…

satırlar…

ardında kırgın satırbaşlarının arkasından uzayan

paragraflar…

girişin gelişmeye akışı

ve gelişmenin sonuca olan aşkı…

aidiyetin barkodu bi imza

en altta;

hem de benim!

evet hayat;

seni ben yazdım!

Birbirinden doğup birbirinin varlığına inat var olan iki kelime. Tüm insanlar gibi.. Biz insanlar ki birbirimizden esinlerek düşünür, birbirimizle konuşur, birbirimizle yaşarız; ancak hemen her eylemimizde birer kasıt gizlidir. Düşüncelerimiz farklıdır, çıkışı aynı olsa da, kavga ederiz, asarız, keseriz, katlederiz… Birini tamamen onun doğasından dolayı sever, sonra da o sevdiğimiz doğaya hapsolur, kendimizle kapışır onu üzeriz… Yazık ki biz insanlar ne kadar da aciziz… Ölmek için yaşamaya başlar, ah yaşayamıyoruz diye ölmeyi seçeriz…

Oysa ki kendimizde keşfetmediğimiz gizlerimiz aramızdaki bağı ortaya koyar. Sadece anneler mi bir başkasının (çocuğunun) acısını hisseder? Ya da sadece kara sevdalılar mı?

Düşün ki insanoğlu bu kadar somutken bir başkasına dokunacak kadar soyut, düşün ki sen burda kendininkine acı derken sayılı adım atabilen bir çocuk ötekisi…

‘Dağlar ve 3 dakikalık yollar’ demişti berideki; evet dağlar ve yollar… Yollar ki gerçek kimliklerin bile dayanamayıp çatlaklardan sızarak karşına dikilmesine neden olur. Ya dağlar? Dağlar, bana göre, insanın içindeki bu kadar geçişgenlikle bu kadar yalnızlık arasındaki sınırı yüze vurur.